نوشته شده توسط
محمد جلیل پیران در
یکشنبه هشتم مرداد 1385 ساعت
9:44
زبان و لهجه لردگان ( )
زبان و لهجه لردگان
بسيار شنيده ام که بهم گفته اند چه لهجه شيريني داري!!
خيلي از لهجه ام تعريف کرده اند و هميشه هم بهم گفته اند لهجه ات با نوعي صداقت همراه است!!
من اهل لردگانم!!
لهجه ام همان لهجه بختياري است ، با اندکي تفاوت نسبت به ساير سرزمينهاي بختياري که تمييز دادنش خيلي هم آسان نيست!
اين گويش ريشه اي بس طولاني دارد .حتي شايد به جرات گفت طويل تر از زبان فارسي امروزي!!، بله، زبان فارسي ، همين زبان فارسي که اگر کلمات بيگانه (!) منظورم انگيسي و عربي و ترکي را از آن بگيريم دگر چيزي بر جا نخواهد ماند .
زبان ما به اندکي غلظت برخواسته از زبان فارسي دري است و چون سرزمين بختياري هماره با دليرمردي مردان همچو شيرش پاسباني می شد، زبان ما نيز کمتر دستخوش تغييرات بوده است و از ورود کلمات عربي و ترکي در امان بوده است.
راولينسون در سفرنامه خود مينويسد:" تاکنون اين گويشهاي رايج در منطقه زاگرس را بازمانده زبان پهلوي ميدانستند ولي به نظر ميرسد زبان لري از فارس باستان مشتق شده است که همزمان با زبان پهلوي به صورت جداگانه با آن تکلم ميشده است".
گويش ما داراي اسلوب علمي نيست که بتوان دستور زبان فارسي را بر آن تحميل کرد، اما اگر بخواهيم بر اساس نگارش زبان فارسي و بر اساس اين زبان دستورالعملهايي پيدا کنيم مي توان گفت:
حرف (خ) در پاره اي موارد به (ه) تبديل مي شود که گاه بسيار خفيف و تلفظ نمي شود مانند (دختر) که (دُدَر) تلفظ مي شود.
در بعضي جاها حرف (آ) به (اُ) و بر عکس تبديل مي شوند.
و گهگاهي هم حرف (و) به ( ُ) تبديل مي گردد.
نشانه هاي جمع در زبان ما بيشتر (يل) و (ون) مي باشد مانند
